|
Od XVI wieku, szczególnie we Włoszech labirynt stał się w ogrodach wydzielonym motywem dekoracyjnym zwanym – błędnikiem. Był miejscem urządzania ciekawych spacerów w obrębie kwater, na planie koła lub kwadratu. W Polsce najbardziej upowszechniły się w XVII i XVIII wieku, w okresie baroku. Były kształtowane żywopłotami nieco wyższymi od człowieka, z grabów, głogów, ałyczy, ligustru (1) itp. a pogięte ścieżki (2) wysypane piaskiem prowadziły do środka zaakcentowanego np. wieżyczką (3), która pozwalała na obejrzenie innych uczestników zabawy i widoku całego labiryntu.
|
|
